Płomiennica zimowa (Flammulina velutipes)

Zwana również zimówką aksamitnotrzonową to ciekawy grzyb jadalny. Wyrasta późną jesienią i zimą (od listopada do marca). Co ważne grzyby te są w pełni mrozoodporne i potrafią egzystować nawet w czasie silniejszych mrozów, w czasie których co prawda zamarzają, jednak w momencie odwilży wznawiają wzrost owocników i dalej kontynuują swój cykl. Dlatego też często można spotkać jaskrawe owocniki pokryte lodem wystające gdzieś pośród śniegu.

Nazwa “płomiennica” nie jest przypadkowa, ponieważ jej kapelusz ma intensywny pomarańczowy odcień, przypominający ognisty płomień. Trzon w dolnej połowie ciemnoszary i aksamitny, górna połowa biaława, wysyp zarodników jasny. Jednak prawdziwa magia tkwi w jej niezwykłych właściwościach, zarówno w kuchni, jak i w medycynie naturalnej.
Płomiennica zimowa jest grzybem saprotroficznym co oznacza, że rozkłada martwą materię organiczną. Rośnie więc na martwym lub obumarłym drewnie, głównie drzew liściastych. Najłatwiej spotkać ją w lasach łęgowych (nad rzekami).

Na terenie muzeum występowanie płomiennicy stwierdzono w sześciu miejscach (stanowiskach). Za pojedyncze stanowisko uznawano suchy pień, konar lub całe drzewo, jeśli na nim występował dany gatunek, dlatego na pojedynczym stanowisku mogło rosnąć od kilkunastu do kilkuset owocników.

Hodowana na Dalekim Wschodzie (po japońsku enoki, enokitaki, a po chińsku jin zhen gu, w Chinach uprawiane od ok. 800 n.e. i popularne w kuchniach Azji Wschodniej. Jednak płomiennice z hodowli, w cieple i ciemności, mają małe kapelusze i są prawie zupełnie białe, wyglądają ja makaron!

Płomiennnice zimowe na terenie Muzeum Przyrody i Techniki. Fot. A. Ratajski

Płomiennica (Enoki) w hodowli